fuck you i am drunk!

TOP

2012-01-13T19:52:00.000+02:00

Birçok kimsenin korktuğu ya da daha doğrusu çarpmasından kaçındığı bir şey herhalde TOP.

İlkokuldayken göz bozukluğunu başına top gelmesine bağlayan bir arkadaşım vardı ve ben de ona inanırdım ne kadar saf bir insan olduğumu varın siz düşünün.

Her şanssız insan gibi ben de bir kaç kez top darbesi almış biriyim. Bir keresinde tam olarak suratıma da gelmişliği vardır. Okul bahçeleri benim kendi kendimi eskittiğim ortamdır dostlar. Bir insan her gün mü düşer, her gün mü bi şey olur yarebbim. Bildiğin her Allah'ın günü çorabım yırtık, dizim kan revan içinde dönerdim eve. Voleybol filesinin asıldığı direklere tırmanırdım, kantin demirlerinde takla atardım. Hareketliydim hatta çokça fakat toptan hiç hazzetmedim.

Okul bahçeleri cidden çok fena ortamlar. İçindeyken insan anlamıyor da dışarı çıkınca anlıyorsun o kaosu. Evimizin yanı başında bir okul olmasından mütevellit gözlem yapma şansım oldu bu konuda. Teneffüste bebeler bildiğin karınca gibiler oğlum; bi sağa bi sola koşmalar, saç çekmeler 10mt karelik alanda yapılan 5 futbol maçı, aynı saha içinde devam eden basketbol çekişmesi, yanı başında ip atlayan 2345 kişi... Bana o kadar uzak ve karmaşık geldi ki... Ve o anda asla anlam veremediğim bir şeyler oluyordu; top oynanan ortamdan geçen ve sanki orada hiç top yokmuş gibi davranan çocuklar vardı! Fakat nasıl olurdu?! Kendi penceremin dışından bakamadığımdan olsa gerek bu durum acayip yadırgadım zira top görünce eğilip bükülen başıma gelecek endişesiyle ortamı hızla terk eden biriyim ben. Hatta o okul bahçesinin yanından hemen her gün geçerken bahçede oynanan topun demirleri aşıp bana gelmesinden bile korkuyorum. İlle de başıma gelcek o bi gün.

Düşün bi kere ortada yaşanmışlık var. O topun laaaaaaps diye kafamı gözümü çılgınlar gibi acıttığını biliyorum. Burnum kanadıydı da zor durduydu yaaa. Bi keresinde de arkadan gelmişti başıma başıma; o da çok sersemletici bir darbe.

Top darbesi anlatılmaz yaşanır bir şey, o woink woink eden beyin mi desem, kırıldığını düşündüğün burun mu desem, akar durmaz kan mı desem. Cidden çok kötü...

Toplu sporlardan en şahanesini masa tenisi ilan edebilirim sanırım izninizle.

İlköğretimde öğretmen olursam kessin bi daha top yerim ben. Off ya. Bak moralim bozuldu şimdi.

Eeef...

That's how I roll

2012-01-12T19:00:00.000+02:00

Uzun süre evde kaldığımda yaşam alanımın artık değişmesi gerektiğini fark ediyorum. Bazen öyle bir zaman oluyor ki yedi, sekiz gün evden hiç çıkmıyorum. Öyle zamanlarda ne kendimle ilgilenesim geliyor, ne detaylı işlerle uğraşmak istiyorum ne de biriyle konuşmak istiyorum. Ev beni kendine hapsediyor anlayacağın. Ruh halimi yaşam biçimimden aldığım doğrudur-ya da ruh halim yaşam biçimimi belirler kısır döngüsü içinde gidip gelebilirim şu an fakat ikisini de seçmiyorum. Birbirinden etkilenen bu durum sonuçta beni evde süklüm püklüm bir hale sürüklüyor.

Kafada bir topak saç, gözler uyumaktan açılmıyor (ufak ve çekik olduğu için açılmıyor şişince), üstümde bir hırka altımda kareli pijamam öyle geziniyorum. Neye benziyor derseniz saçma sapan duvara çarpıp duran salak sinekler var ya hani öyle bir durum.

Hayatımın bir dönemini bu şekilde harcamış olmak can sıkıcı zira ömrümün 23. yılının ikinci haftasını saçma bir şekilde ziyan etmekten başka bir şey değil bu durum. Böyle zamanlarda kendime çokça acıdığım için başkalarının da bana haksızlık yaptığını düşünüyorum. Kimse beni sevmiyo ühüü diye ağlayabilirim mesela (meliba ben 5 yaş buhranı içindeyim).

Benle ilgilen ben çok sümsüğüm de belki değişirim diyemem diğ mi...
Hayatımda sanırım 3-4 yılda bir kendini tekrarlayan bu birer haftalık periyotlar ömrümde kendimden tiksindiğim anları da içinde barındırır. Gizli gizli ağlamalar, soğukta pencereden başını dışarı çıkarmalar falan, bildiğin ezik bir durum. Ardından gelen baş ağrılarıysa cabası.

Kendimi dış dünyadan soyutlayarak kendimce kazandığım zaferimde, nevrozlu halimden gördüğünüz gibi ödün vermemekteyim.

Hayatı 40'ı bulmaya çalışarak geçirmeyi dilerdim (2009-29-11-40) fakat hayat bana bu aralar hep 0,004 ne yazık ki...

görsel sisyphus t-shirt tasarımı tam benlik.

İyi Güzel Halo

2012-01-09T20:51:00.000+02:00

Psikolojik olarak etkisi altında kaldığımız ama etkilendiğimizi asla itiraf etmediğimiz gerçeklerle yaşıyoruz. Benim için iç güzellik önemli safsataları biliyoruz ki artık suyunu çekti. İlk görüşte çekici olmayan birine karşı ilgi duymayız, mutlaka konuşup çekici bir yanını bulmamız gerekir. Fakat çekici birisi için durum farklıdır. Konuşmadan onun hep EN İYİleri yaşayacağını düşünürüz. Bunu ben söylemiyorum; günahıyla sevabıyla Thorndike'ın bu konuyu öne sürmesi üzerine yapılan psikolojik çalışmalar söylüyor, hatta adına da halo effect deniyor.

Halo effect ya da halo etkisi denilen mevzu aslında hepimizin bildiği fakat adlandırmadığı bir durum. Karşındakini hareli bir melek gibi görme durumu. Olay tamamen bilinen bir sıra izliyor.

Güzel bir kadın görüyorsun ve onun güzelliğinden etkilendiğin için objektif davranamıyorsun. Çünkü o kadın sana artık beyaz bir sayfa gibi görünmüyor. Kafanda o kadını bir yere oturtuyorsun; sana göre ortalama bir kadından daha sosyal, daha mutlu ve daha iyi bir noktada görünüyor. Onu değerlendirirken kötü bir insan olabileceğini düşünmüyorsun çünkü 'aaaa olur mu bu kadar güzel bir kadın yaaaani kötü bir şey düşünür mü hiç' diyorsun. O anda herhangi birisi olan kadın senin için genel bir olumluluk haline bürünüyor ve her yanından artı işaretleri fışkırıyor. Aslında çok iyi hem de zeki ve de esprili aynı zamanda çok güzel ve sempatik ve de sosyal biri oluveriyor.

Bu durumun tam tersi durum da var tabii horn effect fakat aynı durumun zıt durumu olduğu için örnek vermeye gerek yok sanırım.

Velhasıl bu halo effect sonucunda ortaya; üst düzey, orta halli ve köylü sınıfı gibi görsel ve karakteristik sınıflamalara gidilmesi, bildiğin görsel faşizm fakat psikoloji böyle işliyor anacım yapcek bi şey yok. Ha ben olaya görselden girdim n'olur kadın çok iyidir, sevecendir onu güzel görürsün gibi bir durumdan da yola çıkılabilir. Fakat araştırmalar göstermiş ki korelasyon olarak görsellikle olumlu tutum artışı daha büyük oranlı.

Bana kalırsa başta da dediğim gibi bilinen ama adı bilinmeyen bir şey bu. Pazarlama tekniği olarak da işe yarıyor sonuçta. Reklamlarda bunca güzel kadının ne işi var acaba? Ya da Carlos neden ekranda? Bunların hepsi hareli melek işte anneeeeeem!

Fakat bilincinde olmak insanı objektif olması konusunda olumlu etkileyebilir. Mesela ben yakışıklı bir adam görüp owww yeah one more time demeden önce yakışıklı olabilirsin ama zeka düzeyin 0-60 bebeyim diyerek elimin tersiyle bay çüz oruvar arivederci adiyos diyebilirim.

Ayrıca 'o beni prenses peri sanıyo, ne hata yapsam geri sarıyo' durumu da bilimsel olarak kanıtlanmış durumda. Nilciğim bilmiş de yazmış.

Halo malo bilmem ben diyenlere benden samimi itiraf!

İçinin güzelliği dışına yansımış insan benim gözümde farklı bir yerdedir zira onlar daha bi naif olurlar. Salt güzel değil dengeli bir havaları vardır. Yüzüne bakınca güzel dersin ama tek tek incelersen aslında bırnı yamık, gözü pört gibi laflar edebilirsin. Fakat genel bir güzellikleri, hoş bir edaları vardır içinin güzelliği dışına vuranların.

Senden ne haber derseniz muayyen bir kişilik olduğumdan orta halli de bir hayat sürmekteyim. Melek değilim ama öcü de değilim; hani arada kaynayıp giden ekiki kökökö modunda olanlardanım ben. Bu durumdan mutluyum ancaak hayatın kimi tatmin ettiği görülmüş ki dostum...

Sorarsan naber diye, derim ki 0,004. O ne dersen derim ki avucumun içinden bi iş bu puan yüzünden uçup gidiverdi derim.

Öberim.

vigi vik viiigi vik vik viiii vigi vik viiigiii vonk vonk vonk

2011-12-24T21:11:00.000+02:00

Geçen gece uyumadan önce müzik dinleyim dedim. Müzik çalarımı aldım tüm şarkıları karıştır yaptım ve 20 dakikaya uyku süresini de kurup gözlerimi kapattım. Şansıma nasıl güzel şarkılar geliyor art arda... Sakin, huzurlu tam uykuya dalacağım kiiii na bu şarkı çalmaya başladı:D
Obaareeeyt dedim, noluyo uleeen dedim vig vik vvviiiiii diye bi ses. Ardından gelen vonk vonk vonk sesine taktım osurukla ördek viyağı arası bi ses. Sonra inatla vonk vonk vonk sesini duymak için tüm şarkıyı dinledim. Her dörtlükten sonra tek olarak osurtmuşlar bi de. O sesi üreten nasıl bir müzik aleti olabilir diye düşünerek uykuya daldım. Rüyamda Okan Bayülgen' i ptt çalışanı olarak gördüm.

İşte böyle sevgili dostlar...

Haa bu arada bu şarkıda hangi enstrümanlar kullanılmış de bakem hele:)

Ayakkabıdan ayaklarını çıkarıp havalandırma tekniği uygulayan teyzeler üzerine

2011-12-19T21:09:00.001+02:00

Havanın kapalıyla açık arası olduğu günlerde ayakkabı seçmek çok zor. Spor ayakkabı giysen aklında 'ya yağmur yağarsa' düşüncesi, bot giysen 'ay piştim' derdi.

Bugün de Antalya' da öyle bir hava vardı. Böyle günlerde genelde Antalya'da bot, çizme tercih edilir çünkü yağmuru fenadır. Bi başladı mı boşalır artık şakır şakır.

Bilmem dikkat ettiniz mi bir grup teyze var ve bu teyzeler hava nasıl olursa olsun aynı tip ayakkabı giyiyorlar. O teyzeyi al Hakkari'ye götür kış günü yine aynı ayakkabıyı giyer o derece. Yağmur da yağsa yaz günü de olsa aynı ayakkabı o da şuna benzer bir şey;

Kışları bazen şuna dönebiliyor fakat;

Benim asıl söyleyeceğim şey şu ki, bu teyzeler uygun gördükleri tüm ortamlarda ayakkabılarını çıkarıp ayaklarını havalandırma eğilimindedirler. Ya da popo altı yapıp oturuverirler. Yani bir parkta olsun, bir bankta olsun otursunlar ya da bir bekleme anında, herhangi bir yerde uygun bir an bulsunlar ayaklar hemen çıkar o ayakkabıdan. tamamen çıkmasa da topuklar bi yukarı kalkar hafiften.

Bugün hastaneye gittim, bi baktım röntgen sırasında 5000 yaşlı teyze 3000inin ayağından bu ayakkabı 2900 ünün ayaklar dışarıda. Allahım dedim, n'oluyoruz dedim, bu nasıl bi ortam dedim.

Her yerde ayak seviyesine kadar sıyrılmış kalın, ten rengi çorap (bildin onu di mi) ve ayak görüntüsü vardı o an.

(Bu renk tam olarak)

Ben de durur muyum yapıştırdım cevabı, yok öyle olmadı durur muyum çektim hemen bi kare sonra flaş patladı herkes bana baktı. Yanımda oturan amcayla bi müddet gülüşüp dağıldık.

Bu da o fotoğraf:

Fotoğrafı sıramın gelmiş olması dolayısıyla iyi çekemediğim kesin fakat üç kişilik bir grup için %100 başarı var ortada :)

derdim vardı bana kadar, şimdi oldu dize kadar

2011-12-17T21:00:00.000+02:00

"Kim o" sorusuna "ben" diye cevap vermek kadar saçma bir hayat yaşıyorum bu aralar.

Bundan mütevellit "nabıyosun" sorusuna "hiç" diyebilirim. Benim için dinleme odaklı bir dönem anlayacağın. Haberler sende. Bende bi b.k yok, aynı terane.

O değil de bi hocam fena halde sincaba benziyo onu nabıcaz?

Delik çoraplı anı

2011-12-15T16:52:00.000+02:00

Çorap dediğin şey önemlidir . Son dakika gidilen evlerde size küçük sürprizler hazırlarlar. Ufak bir baş parmağı deliği, erimiş bir topuk tasvip edilesi değildir. İstediğin kadar saklamaya çalış, eğil bükül, cıks olmaz. bunlar zaten herkes tarafından bilinen ve onaylanmış gerçeklerdir.

Ben çorapları çok severim. Koca bir hurç dolusu çorabım vardır bu yüzden. Ama bu kadar renk çeşidi doğada yok; öyle saçma renkler, desenler aklına ne kadar saçma şey geliyorsa hepsi bende. O yeşiller, turuncular, morlar falan uhuuuu...Ayakkabıyı çıkarınca yersiz bir renk cümbüşü...

Şimdik bunları size söyledim ki bollukta yokluk nasıl olur görün diye.

Efendim şimdi bende çorap çok, her gittiğim yerde eğlenceli çoraplarımla neşe kaynağı oluyorum falan ama gelin görün ki bundan 4-5 sene evvel bir ayakkabım var -konvers ve topuk kısmı dağılınca içi çorap deliyo çok pis.- ve tüm çoraplarımın topuğunu deliyor bu da. Ayakkabıyı da çok seviyorum ama çoraplarımı ona yar etmek de istemiyorum. Böyle boktan bir durum var ortada. Ben de bi çözüm buldum, topuğu hali hazırda delinmiş çoraplarımla giyiyorum dışarı çıkarken. Arkasına da yara bandı yapıştırıyorum. Harika bi çözüm gibi geliyo tabi bu olay bana.

Eve de gitmem, gidersem de samimi olduklarıma giderim zaten çat kapı bi şeycik de olmaz onlarda diye aşırı olumlu düşüncelere de sahibim.

O aralar da bende müthiş bir hat merakı oluştu. Hat kursuna gidicem ben diye dolanıyorum etrafta. Çok samimi olmadığım ama az buçuk sohbetimin olduğu bir arkadaşım da dedi ki ; ben ney üflemek için kursa gidiyorum, orda hat da öğretiyorlar sen de gel beraberce gidelim hem de konuşalım. Tamam dedim ben de. En deliğinden çorabımı ayağıma geçirerek düştüm yollara. Aynı zamanda kısa paçalı pantolon giydim. Neler olacağını tahmin ediyorsunuzdur herhalde. Ben yine de devam ediyorum.

Bu arkadaşım aldı beni götürdü bir külliyeye. Meğersem kurs dediği külliyedeymiş. Osmanlı zamanından kalma teeee. Ney hocası dediği de bildiğin dede. Bu gideceğimiz yere de tabii ki ayakkabıyla girilmiyor. Orda neler hissettiğimi bilemezsin. Girmesek mi diyorum, girmesem olmaz, girsem benim çorabın üçte biri yok. Çorabı hepten çıkarsam kış günü sokak çocuğu misali, terlik baksam terlik yok, rezaletin en önünde ben varım o anda.

En son karar verdim; bossa kızım sanki o ayaklar en cillop çorabın içinde, senin ayaklar fora değil her şey normal gibi topla kendini dal içeri. Ayakkabıyı çıkardım ama beni görmen lazım orda öyle bi öz güven yok daha dünya üzerinde, dedeyle sohbetler, ney dinletisine katılmalar, hocalarla konuşmalar, ayakta delik çorap falan. o günü nasıl atlattım o kadar kendimden emin bilemiyorum.

Oysa, o esnada kimse yok mu derneğinden bir ekip gelip beni yardıma boğabilirdi.

Oradan çıktıktan sonra her şey yoluna girmeyecekti elbet. Belki dedeyi görmezdim ama o çocukla hep yüz yüze olacaktım ve o da beni görünce delik çorabımı hatırlayacaktı. Elimden gelenin en iyisini yapıp ayakkabıyı bir daha giymedim ve şehri terk ettim.

Hat dersi almadım ve o çocuğu bir daha görmedim.

Sonuç olarak bossa nova der ki ; delik çorap giyme. Çok pis oluyo.

Öberin

Ben senin atanma ihtimalini sevdim!

2011-12-12T00:55:00.000+02:00

Hayatım boyunca matematikle aram 'muhteşem' olmamıştır.

Ders programında var olan sıkıcı konular, yersiz işlem kalabalığı tez canlılığımla baş edebileceğim şeyler değil zaten. Şimdi ben az buçuk bir yaş almış, ortalama 7-8 yıldır matematik dersiyle yakından uzaktan alakası olmamış biri olarak oturmuş ekok, ebob çalışıyorum.

Parçadan bütüne, bütünden parçaya diye bir mantık olduğunu bile yeni öğrendim o derece alakam yok konuyla. Bunun yanında hiç mi hiç geometri dersi görmemiş - ya da görüp hatırlamayan- biri olarak, açıortay- kenarortay bağıntıları gibi konularda akıl yürütmeye çalışıyorum.

Bunlar zor işler azizim.

İnsan kendini bilecek dediğinizi duyar gibiyim, olsun naabalım.

Hoca tahtaya çıkıp da soruları böyle şakır şakır çözüyo ya o an ben kopmuş oluyorum zaten ortamdan. Allam diyorum ya bu nasıl bir şey adam tutmuş iç açıortaydan bir doğru indiriyo, dışaçıortay buluyo ordan ,30-60-90 dan hop 45-45-90 karşısı kök iki gibi bana uzak bir dilden konuşuyo ben de oturmuş onu dinliyorum. Sen yıllar yılı geometri görme, alanının köşesine dokunmasın yıllar sonra otur işini yapabilmek için geometri teoremleri öğren. Size göre kolay olabilir ama bana zor geliyo lan.

Matematik kadar şaşırtmacalı, arkandan nah çeken ders gördün mü sen? Hiç ummadığın yerden darbeleri de en çok ondan yedin değil mi? Kaç farklı değer alır sorularında hep eksik şıkkı işaretledin. Çünkü hep işin içinde bir hinlik, adilik vardı. Hatta soru çok kolay diye bile işkillendirdi seni, çünkü hiçbir matematik sorusu masum olamazdı, çünkü her matematik sorusu biraz sinsiydi.

Mutlak değer, sen de çok adisin. Uzunlukmuşsun, yıllarca gizledin bunu. Senin uzunluk belirttiğini de yeni öğrendim. Ondan negatif olmuyomuşsun. Ama yine de çözemiyorum seni; içine mi kapanıksın, yanar dönerli misin, bilmem ki nesin!

Ama şunu biliyorum; matematik sen benim hiçbir şeyimsin!

Umarım hayatımdan çıkıp gidersin artık ve ben de senin arkandan koca bir nah çekerim.

Evimin bahçe kenarlarına ağaç dikerken köşelere dikmem, ebobun a.q der, ahahahaahhaaaaa diye gülerim.

Ve en önemlisi, fuck the factorial.

Go fuck yourself.

Bastard!

Dürtülmekten nefret ederim

2011-12-08T00:32:00.002+02:00

Kimi insanlar konuşurken elle temastan hoşlanırlar. Anlattıkları konu ne olursa olsun ara ara dizinize dokunurlar mesela ya da kolunuzdan tutarlar. Bu insanlarla konuşmak benim için bir eziyet, sinir ve de stres kaynağıdır.

Konuşurken çok fazla jest ve mimik kullanan biri olarak temastan hoşlanmıyorum. Açıklamalarımı birilerinin bir yerlerine dokunmadan, gayet insani bir iletişim içerisinde yapabiliyorum. Onu bunu geçtim bir şeyler anlatırken milletin g.tünü başını niye elleyem durduk yere.

Ha karşımdaki konuşurken de bana dokunmasın mümkünse. Özellikle dürtülmek canımı sıkar, beni gerer heeeeeyt yeter be dürttüğün,çürütmeye yeminli misin, diyecek dereceye getirir. Konuşurken karşındaki sürekli 'hıhı, evet, hıı, evet, hıhı, hmmm' gibi sesler çıkardığında nasıl kendini toparlayamazsın, bi sinir içine girersin öyle oluyorum işte biri beni dürte dürte bi şey anlatınca. Özellikle yan yana oturduğum kişi eğe dizime dizime şey ediyorsa. Sanki şuan yaşıyorum bak; öyle sinirlendim.

Aynı durumu bir de yakın mesafeden konuşan insanlarda yaşıyorum. Özel alan diye tabir edilen 30-35 cm yi bırak, kimisi 15 cm den konuşuyor. Ben böyle insanlardan kaçarken boyun fıtığı olmuşum meğersem.

Çok samimi olmadığım insanlarla gereksiz 'öpüşme' faslı da beni geren konulardan biri. Hiç hoşlanmıyorum böyle yanağı yanağıma değsin yalandan. Ne gerek var ki? Samimi olduğuma sarılırım, az tanışıklıkta el sıkarım. Yanak uzatınca mecburi bir temas pfffss. Bundan dolayı 'mesafeli' bulunduğum olmuştur. Bi kere demek ki mesafemi korumak istiyorum; eline beline sarılıp öpem mi yani herkesi.

Bi ton mikrop var hem etrafta diye ekstra bahaneler de bulabilirim bunun için. Ayrıca Öpüşüp durmak iyi bi şey değil inanın bana.

Mesafe iyidir. Mesafenizi koruyun.

Sağlıklı yaşam, sağlıklı iletişim derneği başkanı bossa nova

Öbdüm.(yalandan söylemesi, yalandan eyleminden güzeldir.)

Bebek giydirme vs. Şebnem bebek

2011-12-06T22:30:00.001+02:00

Üç yaşındaki yeğenim, teknolojinin gelişmesiyle çok fena kelimeler barındırıyor kelime dağarcığında.
Mesela oyun için;

Daha yüklenmedi.
Entıra bas.
Çubuğun dolmasını beklicez anneanne.
Oyun dondu.
Barbie boyama oynamak istiyorum.
Tırnak boyama oyunu çok yavaş.
İnternet mi bozulmuş?
Şifreli mi burası?
vs.
gibi cümleler işte.

Hepsini ama hepsini geçiyorum da acaba ben ilk olarak ne zaman 'yüklenmedi' gibi bir kelime söyledim. Ya da oyun 'donduğundan' sinirlendim.

Bizim zamanımızda gazete Şebnem bebek verirdi de deli gibi sevinirdik. Sabahın erken saatinde gazete tükenmeden alalım diye saat kurardık. Biz de onu giydirirdik; makasla keser ufuynan yabıştırırdık. Farklı kıyafetlerden koleksiyon yapardık hatta. Şimdi bizimki mouse'un ucuyla eteği tutamadı diye atar yapıyor.

Nasıl bir sabırsa gazeteden perili ev maketi alıp - kartondan- koskoca köşk yaptığımı bilirim ben yaa ya, bir haftada bittiydi. Perili ev bi de böyle ince ince hayaletleri kes, oymalı kakmalı pencereleri kırma, yok sağı koptuydu yok solu kıvrıldıydı falan...

Şimdiki çocuklar çok fena azizim çok...

Bir gün 'dünyaya nasıl geldim' diye sorarsa 'biri seni bize meyil attı' diyebilirim sanırım.

Ayrıca şunu söyledim mi bilmiyorum ama yeğenim bana ismimle hitap ediyor. Teyze demiyor asla. Aslında benim onun teyzesi olduğumu biliyor, yani bir akraba olarak 'teyze' olduğumdan haberdar. Bir gün otururken bana;
Ben sana bundan sonra teyze demeye karar verdim dedi. Ben de tamam 'teyzem' dedim. Fakat sadece o gün bana teyze dedi. Şimdi yine peşimde dolanıyor, adımla sesleniyor ve hatta sonuna -cim ekliyor.

Ben de bu sefer tamam 'teyzecim' diyorum ve telefonumdaki brick breaker oyununda geçemediğim level'ı geçmesini izliyorum.

Çağımızın hastalığı: Hastalıktan bahsetme hastalığı

2011-12-05T12:14:00.001+02:00

Sürekli olarak hastalıklarından bahseden bir grup var. Bunlar genelde orta yaş üstü, ilk yaşlılıkla ileri yaşlılığı kapsayan bir grup. Fakat kimileri bu duruma daha genç yaşlarda başlıyor. O grup da 'yalnızlık' çeken kimselerden oluşuyor.Bildiğim bir şey var ki o da karşımdakinin ağrı yerlerini bilmek, günde kaç ilaç aldığını bilmek beni bir adım ileri götürmüyor.
Dün otobüs beklerken bi teyze gözünde katarakt olduğundan bahsedip benden otobüs numarasını onun adına takip etmemi istedi, ben de tabii teyze dedim ve aynı otobüse bindik. Şoför, teyzeye biraz geriye doğru ilerlemesini söyledi ve teyze şöyle bir cevap verdi "benim tansiyonum var."
Teyze başım döner falan demek istedi herhalde diye düşünüyorum. Ama tanıdığım süreçten beri duyduğum beş cümlenin ikisi net hastalık üçü hastalığın sonuçlarıyla ilgiliydi.

İkinci örneğim yine orta yaşın üstünde bir kadından gelecek; kendisi marketten biraz alış veriş yapmış ve yardım istiyor; kızım benim şu poşetlerden ikisini alır mısın ben hepsini taşıyamayacağım "şeker hastasıyım" ben. Peki teyze taşırım fakat şeker hastalığın olduğu için değil, yardım istediğin için. Şeker hastası olduğun için ancak yemene içmene dikkat etmeni tavsiye edebilirim.

Üçücüsü en net, en çok diyalog kurduğum bir kişi olmasından. Kendisi sürekli astımından yakınan aslında tüm problemin kendi yalnızlığı olduğunun farkına varamayan biri. Tüm neden psikolojik aplaaaa.

Şimdi bu kadıncağız başta psikolojik olarak sağlıklı değil çünkü her gün çamaşır makinesi çalıştırmakta, her gün temizlik yapmakta ve kendisini olmadığı biri sanmakta. Şöyle açıklayayım; ben hayırsever olarak bir kurumda çalışıyorum diyor mesela; fakat orada temizlik yapıyor onda da eğer çağırırlarsa. Çünkü ben hiç işe gittiğini görmedim kendisinin. Bunun yanında bir de alerjik astımını abartarak ölüyorum moduna girdi. Ben de nefes darlığı yaşayan biri olarak az buçuk durumunu biliyorum. Hatta insanın sevgilisi alerjik astım olunca tam olarak biliyor. Krize girmediğin sürece, ilaçlarını da düzenli alıyorsan her şey yolunda. Fakat bu kişi 'nefesim burda burda' diye sürekli böğrünü gösterip, sırtının yandığını anlatıp duruyor. Bu konu burada ne kaaaar sıkıcıysa yaşaması 15 kat sıkıcı. Sürekli ben astım hastasıyım ablam merdiven çıkamıyorum deyip duran, sürekli yakınıp duran biri.

Psikologa danış dedim en son. Psikiyatriste gitmiş ilaç vermiş. O da nefesini kesmiş, psikiyatrist de zaten bi şey bilmiyormuş. Psikologa git dedim, ay ablam benim vaktim mi var dedi. açıklamaya çalıştım, en sonunda koyverdim gitti.

Bence yalnızlığından konu üretme sıkıntısı çekiyordu ve o astımıyla mutluydu. Pencereden bağırıyor komşusuna 'doktora gitcem hülya, iliacım bitti bak nefes yine buraya çıktı' yataktan düşünüyorum: kesin böğrüne böğrüne tuzluk yapıpı vuruyor.

Meliba ben nefes alıyorum tozumu almayabilirsiniz

2011-12-03T23:18:00.001+02:00

Uzun zamandır asosyal biri olarak evden işe işten eve dersten derse modunda dolanmaktaydım. Fakat bu hafta içi bir patlama yaşayarak tamı tamına 2 (iki) kez dışarı çıktım. Allah'ım ne kadar da sosyalim dedim. Bünyem böyle bir değişikliği kaldıramadı. Bir kaç yatıştırıcı aldım. Hemen bir psikologdan randevu ayarlayıp sosyalleşmenin bünyemde yarattığı etkiler üzerine konuşalım dedim. Tamam ama hazırlıklı ol fizyolojik olarak da etkilenebilirsin dedi. 3 saat boyunca istifra ettim. 5kilo verdim ve vücudumda kırmızı lekeler oluştu.

Sosyallikten ölüyor muydum yoksa? Dışarı çıkmak,sosyalleşmek ne unutmuş olan zihnim eski günlerden bir kaç iz bularak aşırı reaksiyon göstermişti. Mutlu muydum, yoksa garipsiyor muydum bu durumu. En son odamın şeklini değiştirdiğimde bu kadar reaksiyon göstermiştim. Sanırım insanca yaşamak bana biraz tersti. Ben ki monoton hayatın sıkıcı insanı, evde arada bir aynı yerde durmaktan eşya sanılan ve tozu alınan bir varlık, nasıl olur da sosyalleşirdim tam 3 ay sonra. Ama olmuştu bir kere. Artık zincirlerimi kırmıştım ve o soruyu sormanun vakti gelmişti;

yarın nabıyoz hacı?

Asansörde gelin bakan teyzeler grubu

2011-12-02T11:07:00.001+02:00

Oturduğum apartman çok katlı yüksek bir bina ve nasıl bir yerse artık her saat yaşayan bir yer. Şöyle söyleyem size özellikle yaz aylarında asansöre beklemeden bindiğimi hatırlamıyorum. Ya da abidik gubidik uçak saatlerinde 5 te evden çıkıcaz mesela biriyle karşılaşıyoruz, öyle bir yer.

Şimdik ben de bu sene meğmur olmak için dershaneye gidiyorum ve sürekli bi koşturma içindeyim. Dersten eve, evden özel derse ordan oraya derken derken bazenleri yeter artık huleyyn diyerek eşofmanları çekiyorum mis gibi. İşte bir gün ben yine en spor halimle asansör bekliyorum, sırtımda da sırt çantam var. O esnada iki hanım teyze yanıma geldi ve biri direkt olarak

-Ay gızıııım dershanaeden mi geliyon allah zihin açıklığı versin. dedi

Ben de

-Sağol teyze, dedim.

-Hangi dershaneye gidiyon sen?

_hedehüdehönplöbö

-hııııı, ben hiç duymadım orayı.

-kpss dershanesi ondandır belki.

(asansör bu arada tüm katları toplayarak iniyor, bekle bekle gelmiyor)

-(aşırı şaşkın öyle böyle değil, çok şaşkın) Mezun musun seeen?

-evet.

-aaa ben seni üniversiteye gidicen sandıydım.Ne bitirdin?

-İngilizce öğretmenliği.

-Görüyo musun Kamuran çocuklar nelerle uğraşıyo, mezun ol sonra...................................

...........................................

........................................... Söz, nişan bi şey var mı?

Yuh yani teyze, önce sen beni liseli san, sonra dön dolaş oğluna beğen. Seni kınıyorum. Çok fena hem de. Ayrııca o noktaların arasında bi yerde. ' E gızım sen çok ufak duruyosun, seni dinler mi öğrenciler' dediğin için de seni kınıyorum. Çok fena kalbimi kırdın. Üzüldüm eve geldim de. Öğrenciler beni dinler tabi tamam mı, dinlerler bi kere ühüüüü:(

Ayrıca apartmanlara kaydıraklı sistem istiyorum.

Aklıma kot geldi sonra oje, alışveriş ve çanta bi bakmışım uykum yok

2011-12-01T00:23:00.000+02:00

Şu hayatta bir tam istediğim gibi dar paça lacivert kotu bir de her ayakkabıyla olur bu 'çanta'sını bulabilmiş değilim.

Alışveriş tutkunu değilimdir ama bir yıl önce gelecek senenin modasını rivayet etmemle tanınırım. Ben bu sene kırmızı dersem seneye moda olur mesela. Şimdi dolabıma baktım geçmişte aldığım, aldığımda moda olmayan bordo pantolonumu hem ucuza kapatmış hem de bugün için çok TRENDY bi görünüm yakalama şansı edinmişim.

Beni gidi beni.

Satın aldığım bir ürüne mutlaka aradan zaman geçtikten sonra bir şey olur, incelemeye gider ve ben yenisiyle değiştiririm -farklı bir tanesiyle. Böylece alış veriş yapmama gerek kalmıyor. Son deneyimim aldığım çantayı 4 ay kullandım hasırları kopuk kopuk oldu, incelendi ve yarın gidip farklı bi model almam uygun bulundu umarım güzel bi şey bulabilirim. İşin kötü tarafı da bu. Ne kadar da sevmiştim oysa:(

Yeşil ojeyi çıkardıktan sonra tırnakların böyle çirkin bi renk alıyor morarmış gibicesine. Ölmüşsün de eline bakıyormuşsun falan gibi. Bir de kırmızı ojeyi çıkardıktan sonra kenara bulaşması beni deli ediyor. Bu sefer de vişne çekirdeği çıkarmışsın gibi bi hal alıyor.

Çocuk gömleği giyiyorum ben. Bi tane 5-6 yaş erkek gömleğim var. Yeşilli morlu oduncu gömleği. Çok seviyorum lan. Evim gibi böyle.

Ankara'da soğuktan çizme giyemezdim sıcak tutmuyor diye Antalya'da güneşten giyemiyorum iyi mi? İyi.

Kızlar evde hepiniz elbise denemeleri yapıp dışarı çıkarken pantolon giyiyorsunuz di mi?

Çok çay seven bünyemin limiti 5 kupaymış. Uyku sınırım oymuş. O da uyutmuyormuş.

Kahve sadece yaşlılarda çarpıntı yapmıyor.

Mor yatak örtüsü lazım.

Sevgiler.

görsel

Cadillac Track

2011-11-14T23:46:00.000+02:00

Ruh halimi, neler yaşadığımı aha bi bu şarkı bilir bi ben bilirim...
Bu günlerde en çok dinlediğim ve kendimi bulduğum şarkıdır.
Bence siz de dinleyiniz.

voices in my head
keep me awake all night long
suffocating heat
can feel it all up my high
into myself
i have to find
where i can go to find my peace of mind
now i overstand
hear my rhyme

troubles on my back
driving in my cadillac
someones got to hold me back
all these years

devils on my back
tired of him and his pack
driving in my cadillac
all these years
running out of time

traveled far and wide
what is it with mankind
i must seek the light
cos nothing is free, there is always a price
into myself
i have to find
where i can go to find my peace of mind
now i overstand
hear my rhyme

troubles on my back
driving in my cadillac
someones got to hold me back
all these years

devils on my back
tired of him and his pack
driving in my cadillac
all these years

now i´m older
see all borders
now i, i feel alive

Umumi

2011-11-12T22:09:00.001+02:00

Umumi tuvalete girip işemek gibi bir hobisi olan var mı bilmiyorum. Fakat genel anlamda umumi tuvalete girmeyip mesane patlatacak kadar çişini tutanları biliyorum. Düz mantık genellersek umumi tuvalete girmeyi sevmeyiz.
Otobüs molalarında, kafelerde orda burda tuvalete girme ihtiyacımız tavan yaptığında da bazı pozlara bürünürüz.

Eril organizmaların tuvalette nasıl göründüğünü bilemiyorum fakat hanım gızlar bu konuda pek standart.
Kimi görsem aynı pozlar aynı havalar böyle ben çok titizim öyle her yere dokunamam edaları, böyle tuvaleti bi küçümseme arada bir cıklamaya varan tepkiler falan.

Bir de öyle bir şey ki tuvaletle beraber seni de küçümsüyor. Melibaaa sen de aynı tuvalettesin hu hu?

Sen de o tuvaletin bir parçası ve de pisliklerin anası kıvamındasın o noktada onun için. Bir de poposunu temizlediğini kanıtlamak için elinde peçete tutan bir versiyonu var bu grubun. Tamam ben de yanımda götürüyorum ama cümle aleme bakın ben birazdan popomu bu peçeteyle silicem ve de çok temiz bir insanım, aynı zamanda asla pırt yapmam gibi bi tribe girmiyorum.

Bu kişiler içerisinde klozet kenarlarına işeyen grubu bularak en yakın karakola umumi düzeni bozmaktan şikayet etme planlarım da devam etmekte. Asri tuvaleti tercih etmemin sebebi bana göre daha hijyenik olması. Yere çarpan çiş taneciklerinin tekrar üstüme sıçramasını tercih etmiyorum. Ya da açık bırakılmış suyun doldurup taşırdığı maşrapadan püsküren sulara maruz kalmak hiç de hoş bir şey değil. Fakat onda da klozete havadan püskürtme yoluyla işeyen kadınlar var. Bu pozisyon bir çoklarımız tarafından tercih edilmekte fakat o elinde çarşaf gibi salladığın peçete oraya da koyulabiliyo eğer kuruysa. Ama sen oraya s.çarsan ben nerede s.çıcam allasen?

İğrenç bir konu olduğunun farkındayım. Ama bunlar hayatın gerçekleri, incir çekirdekleri.

Tuvaletten çıkanların el yıkama merasimi, aynadan bakışma biçimleri, çantasını lavabo kenarına koyanlara atılan bakışlar işin tuzu biberidir. O çanta oraya koyulur mu hiç, zinhar haşa!

El yıkama faslına gelirsek, ellerini bir daha asla yıkamayacaklarmış gibi yıkayanlar, normal derecede yıkayanlar, ıslatanlar ve de çekip gidenler grupları vardır.

İlk grup diğerlerini iğrençlikleri üzerine bakışlarıyla ezer. Aynadan pis karı bakışları atarlar. Kendileri aynı zamanda hijyenik buldukları alaturka tuvaletten çıkarken paçalarını sıvadıklarından, o tuvaletten bakir bir şekilde ayrılırlar.

İkinci grup normaldir işte. Bakınan, sıra bekleyen, işini halletmenin mutluluğunu yaşayan tiplerdir.

Üçüncü grup gelgitlidir. Acelesi vardır ama içi rahat etmez, Toplum baskısından elini yıkar falan filan.

Son grup cık cıklanan, hor görülen, kapıyı açtığında arkasından kapı kapanmadan koşulup (aşırı kirli kapı tokmağını tutmayız di mi) temassız bir şekilde tuvaletten mutlu ayrılınmasına olanak tanıyan gruptur. Onlar bu durumu 'cool' bir tavır olarak sergiler ya da senin tuttuğun o musluğun benim bilmem neremden temiz mi ki gibi çeşitli düşünceler içerisinde olan gruptur.

Bana sorarsan musluğu senden önce açık bırakmış, tuvalet terbiyesinden yoksun, 'güya' aşırı titizlerin doluşup kendilerini saçma hareketlerle pazarlayan insanların açığa çıktığı bir ortamdır umumi tuvalet. Oysa tek ihtiyacın olan biraz adap bebeğim...

Bu arada kurutma işlemi umarım yeni geliştirilen kağıt sistemidir zira ellerimi hava üfleyen o aptal makinenin altına tutmaktan hiç hoşlanmam.

Aslında daha yazardım kurutma işlemini falan da uzatmanın anlamı yok. Sıkıldım.

Ayrıca evde bile çişini tutan biri için fazlasıyla ayrıntılı bir yazı oldu.

Siz siz olun poponuzu kuru tutun. Pişik olmayın.

Sevgiler.

hey corç

2011-10-30T16:20:00.002+02:00

YIL:2011
Annem (52) yeğenim (3)

Annem: Şimdi ben maykıl olayım.
Yeğenim: Hayır ben maykıl olucam.
Annem: peki madem.
Yeğenim: Hey corç versene borç
Annem: olmaz maykıl bende de yok.
(x3)
Yeğenim: tamam şimdi de sen maykıl ol.

-----

Annem: Aboneyim abone biletleri cebimde ballı lokma tatlısı
Yeğenim: Aman hadi hayırlısı
Annem: Oww wak waaaaauuuww
Yeğenim: Çikolataaaaaa!

(çikolata kısmı benim uydurmam,annem de tutmuş öylece öğretmiş:) nesilden nesile böyle geçiyor yanlış aktarımlar yaaa yaaa...)

Yine de 90'larla büyümeye devam eden birileri var.

That's good.

2011-10-30T05:10:00.000+02:00

Bildiğin bok gibiyim şuanda.
Hazmedilip dışkılanmış bi haldeyim.
Umarım afiyet olmuştur aptal hayatım...

kalem buldum kiminse sahibi yoksa benimse

2011-10-18T23:44:00.000+03:00

Muzicons.com

Tek sıkıntımın kalemimin uç kıran cinsten olması olan yaşlarımdan anılarım var.

Mesela o zamanlar sınıfımızın kalem tamircisi vardı. uçlu kalemlerin yeni kullanılmaya başladığı dönemler diyebilirim buna. Kalemin içinde uç kalır, içinde kırılır çıkaramazdık. Fakat her zaman imdadımıza yetişen, toplu iğne kitiyle 0.7 uçlarımızın içinde sinsice kırılmış olan ufak parçayı bulup atan, gözümüzde on nomero olan bi şahıs olurdu. Bu kişi candı. Uçlu kalem tamircisi, adeta bir Yaşar Usta. 0.5 uçlu kalemler için bile kalem kutusunda mutlaka altından ince bi metal çıkan rotring silgisi bulundururdu.

Dansa davet, dansa iştirak gibi çeşitli isimlerle anılan oyunda en çok tercih edilen kız olmak derdindeydik.

Popülerliğimiz önlük yakamızdaki nakıştan geçerdi.

İp atlarken bacağı değmesine rağmen her daim değmediğini iddia eden düşmanlarımız vardı ki bunlar değmediği halde bacağının değdiğini iddia ettikleri kişilerle ciddi hasım idiler.

Ayranın altından geçirdiğin simiti koparmadan yiyebilmek yetisine sahipsen gözde bir kişiydin; bunu başarabilmek için oldukça gayret göstermiş olmalıydın.

Öyle bir vakitti ki azizim cipsinden bi tane versene, çikolatandan ısırayım mı diyen bebeler şimdi yancı, otlakçı olacak deseler pfs o ne ya der geçerdim.

Seni seven oğlan, arkadaşıyla sana haber yollar, mahmutun sende gönlü var dedirtirdi. Sen de onu severdin ama bildiğin yüz vermezdin, hatta kötü davranırdın. İnsanın sevdiğine kötü davranması modaydı.

Ödevini yapmadığın için gece uyuyamadığın bir yaştaydın. Sorumluluğun tavan yapmıştı.

Ya da ödevini unutup kontrol sırası sana gelene kadar yetiştirmeye çalışırdın gizli gizli.

'Pekiyi'nde yıldız yok diye üzülürdün.

Sınıfın en çalışkanı olman aşık olunacaklar listesine eklerdi adını.

İzci olmak büyük bir olaydı, aşırı fiyakalı hatta burjuva işiydi. İzci olmak üst tabakadan olmak demekti.

Öğretmeninin ufak oğlu x'in yanında daha uzun süre oturuyor diye kavga edilirdi. Sanki çok kıymetliydi haspam.

Zamanla kimin adet görmeye başladığı dedikodusu yayılırdı, aaaaaaaa burcu adet olmuş, ekiki modunda yeni ergenler oldun.

Onun bunun kılı dert oldu o zamanlar.

Derdin küçük kağıtlarla attığın notların hoca tarafından görülmemesi oldu sonra.

Tuvalete gidip ağlayan arkadaşını teselli etmeye döndü yaşın.

Okula giydiğin spor ayakkabına karışan müdür düşmanın oldu.

Derdin daha büyüktü artık göz makyajını idareden saklamalıydın.

Konuşacak konun yoktu, sus pustun en büyük düşmanın annen, babandı artık.

Dinlediğin müziklerle farkını ortaya koyan biriydin. Herkesten 'farklı'/aynıydın aslında.

Asiydin, önüne geleni ezecek güçteydin ama herkes sana karşıydı / güya.

Kafasını sırasına koyup ağlayanların etrafındaki geniş halka idi 'ilgi'.

Zamanla sevgilisi tarafından kıskanılan 'en yakın kız arkadaş olup, silinecek'ler listesine eklendin.

Öss içindi tüm kastın, amaç: en iyi üniversitelerden biri(!)/peh kıçımın kenarı!

Bildiğin yaşlanmışlık kokulu oldu bu postum saygıylan öberim.

Şimdi bunları düşünmüş, kafama takmış olmam bana aşırı komik geliyo. Şuanda işsizim, para kazanmıyorum mesela. Aynı zamanda kötü olayların peşimi bırakmadığı bir dönemdeyim ve bugünlerime gülücem klişesini yapmak istiyorum. Güler miyim ki? İnsan işsizliğine güler mi oğlum!

Yine de yaşıyorum; çok da fifi.

Bu arada evimin yeri çok güzel lan.

Yemyeşil buralar.

Sıçmıklamak kadar eğlenceli, kevaşe kadar tumturaklı

2011-10-09T00:17:00.000+03:00

Ben bazen çekilmez olurum. Kadınların pms dönemi falan değil mevzu.
Bazen al böyle beni çöpe at üstüme de kedi sal tırmalasın o derece çirkeflik fışkırıyor üzerimden.
Mesela bugün kendimi otobüste yine kendimden büyüklere yer vermezken yakaladım. Zaten bir süredir bunu yapmaktan zevk alıyorum. Belediyenin yükünü yaşlılardan çıkarıyorum.
Sonra ayakkabılarımı alıp en çabuk toz kapan bir ayakkabının üstüne bırakıyorum ve yine ben temizliyorum.
Mutfakta her şeyi ortalığa savuruyorum ve yine ben topluyorum.
Odamı deli gibi dağıtıyorum. Çoraplarım ve tekleri aşırı özgür hayatlarında tamamen benden bağımsız hale geliyorlar ve sonra yine onları bir araya getirmek için uğraşıyorum.
Saçlarımı dağınık mağınık topluyorum, tel tokaları ordan oraya atışırıyorum ve aradığımda bulamıyorum.
Kolyelerim birbirine giriyor ve ayırmadan asıyorum elbette bir daha takmak istediğimde çözmek için saatlerimi ayırmam gerekeceğini bile bile.
Lan oğlum ben bunu niye yapıyorum?
Nedir kendime etmek istediğim eziyet?
Beden benim yor yorabildiğin kadar amk.
İki gram makyaj yapıyorum onlar bile darmaduman.
Ama böyle olsun istiyorum. İstersen toplama. İki gün sonra s.ke s.ke toplarım ben bunları nasılsa.
Sonra da bir dönem gelir, odamda zerre fazlalık bulamazsın. Kitap gibi olur. Her şey yerinde ve her şey düzenli.
Peki ya sonra? Neden bu kısır döngü allam?
dongi doongi dongi dongidoooon!!!
Sanırım bazen çok mu yakışıyoruz. Odamla yani.
Odam. O dam, bu kavalye.
Bu da göt amına koyim ya eeef!

Halı üzerinden saç toplayarak sohbet etmek üzerine

2011-10-07T22:44:00.000+03:00

Halı üzerinden saç toplama hastalığına yakalanmamdan bir vakit önceydi.
Annemi anlamazdım. Konuşurken halının bir ucundan başlayıp öbür ucuna kadar saç toplayarak gitmenin ne gibi bir histeri olduğunu anlamaya çalışırdım. En az koca memeli kadınların sokakta neden zıplayarak memelerini iyice hoplattığını merak ettiğim kadar merak ettim bunu.

Bunun çok fena bir hastalık olduğunu öğrenci evimde tecrübe ettim.
Bu öyle bir hastalık ki sohbetin süresi ne olursa olsun devam eder. ( Affedersin domalıp halı temizleyen iki ev arkadaşı düşün. Aha ben ve benim en muhteşem 'çocukluk' arkadaşım 2 yılımızı bu şekilde geçirdik.)
Topak topak saç yumakları toplandıkça halının rengi değişirdi yeminle.
Kadınların aynı evi paylaşması çok zor.
Adamlar için de elbette böyle bi düşünce bulutu vardır ama y kromozomlu bi ev arkadaşım olmadı hiç.
Küçükken erkeklerle oynaşan kızlardandım safsatasına girizgah yapardım ama gerek görmedim.
Yaşamak çok farklı şeydir zira.
4 kadını bir evde düşün bakalım ne olacak. Birinin depresyonlu günü öbürünün bayram günü olabiliyor. Birinin odasından hıkıdı hıkıdı ağlama sesi gelirken öbürü kahkaha atabiliyor. Yaşadım, biliyorum.

Bence bunlardan dolayı başladı saç toplayarak konuşmalarım.
Uzun sohbetler esnasında gözler yere değdikçe saçlara takıldı.
İşte böyle başladı histerilerim.

Dayanamam, saç görürsem halıda hemen yumak yapıp atarım. Affetmem.
Kadınlar zordur.
Ve saçları dökülür.
Erkekler de zaman zaman zordur.
Ve kel kalırlar.

Peki erkekler neden kel kalırken kadınlar şuh kahkahalarıyla saçlarını savurmaya devam ederler bunu hiç düşündün mü johnnie?