İlkokuldan yazmak istedim yine. İlk aşkımı yazmak istedim size sevgili okur. Benim ilk aşkım şişe dibi camlı gözlüğü olan Cüneyt adında bir çocuk idi. Kendisi çok sevimli ve de çalışkandı. Hiç öyle ahım şahım değildi kendisi tip olarak. Fakat ilkokulda önemli olan çalışkanlık derecesiydi. Biz bu çocukla aynı sokakta oturuyoduk ben bisiklet sürmeyi bilmiyordum fakat cüneyt çok iyi sürüyodu. Benim pisletimin arkasından ablam iteklerken Cüneyt vınn diye iki teker üstünde gelip önümde duruyodu. Çocuğa da aşığım ama rezil rüsvayım daha pisiklete binmeyi bilmiyorum.. Bu geliyodu ya bossa işte bak böyle denge kurucaksın işte deyip duruyodu. Sanki biz bilmiyoz düdük evet denge kurucam da olmuyo işte naapiim:( Her neyse gel zaman git zaman okulda bu ilk kırmızı kurdeleyi takan oldu. Ben de dört müydüm beş mi ne biz bunla oturup kitap falan okuyoruz öyle öyle düzelttim biraz rezilliğimi fekat aramızda hiçbi zaman seviyorum ediyorum diye bi şey olmadı.Çok safçaydı falan demicem çünkü şimdi şu an yaşadıklarım daha safça başladı benim için ve elbette milyarbeşkırkyüzdokuztonkilobeşbir kadar daha büyük ve daha özel. Fekat eminim ki şuan cüneyt yakışıklı biri. Bir önceki yazımda gelecek vaat etmeyen metecandan bahsetmiştim öngörülü olmamdan. İşte ondan diyorum. Ya bana ne eminim işte yakışıklı taam mııı..Gözlüğü de attı bence atmadıysa da güzeldir gözlüğü.hıh..
stickman; keşke senin şu foto hikayelerin gibi anlatabileydim şunu bisikleti falan..
foto:deviantart
